• 12.11.2019 00:00
  • (135)

 Bizler, yani İnsanoğlu,

Dünyanın hemen her yerinde

Hemen hemen aynı hayaller 

Aynı korkular

Aynı hal ile

Birbiri ardınca yaşamaya, beklemeye ve ümit etmeye

Devam ediyoruz

Alışıyor, sahipleniyoruz…

Afrika’nın kurak topraklarını da

Kuzeyin buzlarla kaplanmış afakını da

En değerli biliyor, yurt ediniyoruz

Bir an,

Ayrı kalacağımızı düşünsek

Üzülmeye özlemini çekmeye başlıyoruz.

Ve sonra

Alıştığımız bildiğimiz gördüğümüz şeyler

Bize o kadar bizden geliyor ki

Onun haricinde ki her şeye karşı bir şüphe ile bakmaya başlıyoruz

Acabalar zihnimizi işgal ediyor

Ve belki bu şüphelere irademizi teslim ediyoruz

Önce

Bizim gibi olmayanlar dikkatimizi çekiyor

Ten rengi, giyimi, konuşması, yaşadığı yer ve kültürü

Farklılıklar oluştukça acaba diyor

Sürekli zihnimizi meşgul eden sorular ile baş başa kalıyoruz

Ve zamanla bir ön yargı duvarı oluşturuyoruz

 Tanımak istemedikçe anlamak için çaba harcamadıkça

O önyargı duvarına bir tuğla daha ekliyoruz

Ve bu ön yargı duvarı bazen o kadar katı ve sert oluyor ki

Hiçbir şeyi göstermiyor bize

Yapılan o kadar güzel şey ve iyi niyet

Bir duvarın arkasında saklı kalıyor

Bazen ise bu ön yargı

 O kadar bulanık ve kirli bir cam duvara dönüşüyor ki

Görebildiğimiz karartıları tamamen yanlış anlıyor

Zanlar ile hareket ediyor, kalpler kırıyoruz

Oysa

Yapmamız gereken sadece

Tanımak, anlamaya çalışmak

Ve hiçbir ön yargının esiri olmadan bakabilmek hayata

Önyargısız yaşamak